Error showing flash-object.

De mens creŽerde de tijd. CreŽert de tijd nu ook de mens?

Het digitale tijdperk drukt een nooit geziene stempel op onze zakelijke communicatie en omgangsvormen. Tijd speelt hierin een belangrijke factor. Niet iedereen is blij met deze evolutie, maar … we kunnen de tijd nu eenmaal niet omdraaien. Toch moest ik even slikken toen ik in een artikel uit de New York Times het volgende las:

 “Some people are so rude. Really, who sends an e-mail or text message that just says “Thank you”? Who leaves a voice mail message when you don’t answer, rather than texting you? Who asks for a fact easily found on Google? Don’t these people realize that they’re wasting your time?”

(Ok, lees dit gerust even opnieuw. Dat deed ik ook.)

Nick Bilton, de journalist/blogger in kwestie, ergert zich aan bepaalde omgangsvormen - die voor de meesten van ons tot de elementaire beleefdheid horen - omdat ze teveel van zijn tijd in beslag nemen. Op het eerste zicht lijkt dit verwerpelijk, maar zijn argumenten zijn toch het overdenken waard. Het nut van etiquetteregels ligt er immers in om de relaties tussen mensen aangenamer te maken en om de communicatie vlotter te laten verlopen. Als de bestaande regels net het omgekeerde bewerkstelligen, is het misschien tijd voor verandering.

Bilton stelt ook dat nieuwe communicatiemiddelen, nieuwe regels met zich meebrengen. Hierin kan ik hem absoluut volgen. 10 jaar geleden bestond Twitter niet, dus was er van Twitter-etiquette ook nog geen sprake. Dit betekent echter niet dat technologische ontwikkelingen je carte blanche geven om alle wellevendheid overboord te gooien, of je nu telefoneert, sms-t, e-mailt of twittert. Het menselijke aspect in communicatie blijft prioritair. De technologie is een middel tot en blijft ondergeschikt. Zo niet evolueren we steeds meer naar een onpersoonlijke, oppervlakkige maatschappij, waarin de technologie dominant is. (Wie zei er ooit dat de computers de wereld zullen domineren?)

Verder argumenteert Bilton dat je je manier van communiceren moet afstemmen op je publiek. Een heel sterk argument, maar … dat natuurlijk wel in twee richtingen werkt als je tot een optimale communicatie wil komen. Wie past zich aan aan wie? Communicatie is géén eenrichtingsverkeer. Tenminste niet als er sprake is van wederzijds respect. De oudere generaties hebben massa’s ervaring door te geven aan de jongere, maar op hun beurt zullen de jongeren trends zetten die bepalend zijn voor de toekomst. Zo is het altijd gegaan, weliswaar niet aan het tempo waaraan dit de laatste decennia verloopt. (Het lijkt soms wel of de ene generatie de andere inhaalt.)

Tijd. Ook de ergernis van de NYT journalist draait hierom. (Of gebruikt hij tijd als een excuus?) In ieder geval zijn veel moderne etiquetteregels gericht op het gegeven “tijd”. Het gaat dan vooral om het respect voor mekaars tijd, een argument dat ik ook zelf vaak aanhaal.

Het artikel in de New York Times maakt me echter ook bewust van het gevaar dat hierin schuilt, nl. dat het tijdsaspect prioriteit krijgt op het menselijk aspect in onze samenleving. Is het dan niet tijd om aan de alarmbel te trekken? Temeer daar tijd een menselijk concept is. De mens creëerde de tijd. Laten we de tijd nu ook de mens creëren?

 

Ann Beckers

13 maart 2013  

Bronnen: //bits.blogs.nytimes.com/2013/03/10/etiquette-redefined-in-the-digital-age/

 

Meer informatie over Zakelijke Communicatie & Omgangsvormen: www.abtraining.be